Schotland !

Van Ballycastle naar Port Ellen, of van Ulster naar Schotland.

Het is tijd om weer verder naar het noorden te trekken. Gisteravond zijn we eerst nog naar een 400 jarige pub geweest in Ballycastle om een Ale te drinken en daarna nog gaan eten in een kelder restaurantje dat redelijk vol was. In de pub zijn we wat verder aan een klein krom tafeltje gaan zitten en de waard is de al half opgebrande kaars komen aansteken voor ons. Hij zei dat je “In this country you need all de light you can get” , humor is nooit ver weg hier in Ierland maar, had hij het over het weer of had hij het misschien over de laatste zware rellen in Belfast waar we enkele dagen geleden waren…ik weet het niet maar nu schijnt deze kleine kaars in onze bier glazen.

Woensdag 10 juni 2026, is het 7 uur in de ochtend en gooien we los. Els gaat achter het roer staan. Ik begeleid lopend de boot nog even vanaf de steiger en geef hem dan een laatste duw om dan vlug langs het want aan boord te kruipen. Els stuurt de Orion langzaam en behoedzaam langs de andere nog slapende boten de haven uit terwijl ik de landvasten opruim en de fenders ophaal. Ik maak ook alles klaar om het grootzeil nog in de havenkom te hijsen. Daar heb je ruimte om de boeg in de wind te zetten. Vanaf dan glijdt de boot in de wind, gaat het grootzeil bol staan en wordt het terug wat rustiger. Ik neem het roer over terwijl Els de navigatie onder handen neemt. Er staat een kleine wind uit het zuidwesten. We passeren eerst een eiland Rathlin genaamd en als deze westelijk voorbij is kunnen wij rechtstreeks de Orion in één rechte lijn naar het eiland Islay sturen en zullen we over een kleine 5 uren eindelijk Schotland bereiken. Het doel van onze reis. Halverwege kruisen wij twee vissersschepen die een groot visnet samen door het water sleuren. Daarmee zijn ze min of meer zelf onbestuurbaar en vragen ons vriendelijk maar vastberaden via de boord radio of wij afstand kunnen houden. Hiermee verliezen we wel een uurtje maar liever dat dan in zo een groot net de belanden tussen alle zeemonsters.  Later sturen we de boot weer terug de goede richting in. We kijken vol verwondering naar de vele vogels die rond ons vliegen. Verbaasd en nieuwsgierig zijn ze ook en lijken zich af te vragen wat wij daar komen doen. We betreden tenslotte hun wereld. Sommige vogels duiken liever onder water en vluchten dan onder water. Sommige komen juist net weer naast de boot boven drijven en schrikken zich rot. Langzaam zien we Islay in de verte door de nevel opdoemen terwijl een lange sliert van Jan-van-genten net voor de boeg ongestoord rakelings over de golven voorbij vliegen. God weet waar naar toe…

Laten we hopen dat er plaats is in de kleine haven van Port Ellen, je weet maar nooit. Aangekomen in de haven staan al verschillende vriendelijke mensen klaar om ons te helpen en de touwen te grijpen die wij hen toewerpen om de boot vast te leggen. Engelse, Schotten, Fransen en zelfs Zweden en Noren vindt je hier in dit verloren paradijs. Iedereen wisselt gretig nieuwigheden en informatie over de gevaren tochten en allerhande interessante weetjes en natuurlijk de grote leugens.  Dat wij helemaal uit Middelburg komen vinden ze wel knap. Eén van de boten komt uit Stornoway, een havenstad op het eiland Leòdhas in de Buiten-Hebriden, en dat vind ik dan weer stoer. De zeeman wordt hevig gesolliciteerd voor informatie. We zijn moe en na wat gegeten te hebben gaan we in onze “kooi” onder de wol want het blijft wel fris als de zon onder is. We lezen wat en genieten van ons klein gezellig bootje. Niet veel later slapen we in met het geluid van de regen die terug op het dak van de kajuit tikt…

Port Ellen, donderdag 11 juni 2026

Pierre en Els

Sent from Proton Mail for iOS.